Jason Zhou z AI Builder Club zebrał pomysły Andreja Karpathy’ego, rozrzucone po wykładach i wpisach, w jeden poradnik pracy z AI. Przeczytałem go jak ktoś, kto wdraża agentów w firmach, które nie są startupami z Doliny Krzemowej. Trzy rzeczy biorę od razu, przy dwóch mam zastrzeżenia.
Najpierw historia z żółtym przyciskiem
W tym tygodniu przebudowywałem swoją stronę razem z agentem AI. Stoi na niej mała fabryka w 3D, a przy taśmie człowiek, który wciska wielki żółty przycisk.
Agent zbudował go szybko. Potem przez pół wieczoru pisałem mu krótkie uwagi: nie obracaj się wokół własnej osi, nie stój na kablu, dłoń ma leżeć na przycisku płasko. Każdą poprawkę robił w kilka minut. Żadnej nie wymyślił sam.
To jest w pigułce różnica, o której mówi Karpathy. Można wrzucić polecenie i liczyć, że wyjdzie. On sam nazwał to kiedyś „vibe codingiem”. Można też opisać, czego się chce, obejrzeć wynik i powiedzieć, co poprawić. To drugie poradnik nazywa inżynierią agentową.
Co biorę od razu
Zasady spisane raz. Karpathy trzyma krótki plik z regułami dla agenta. W firmie działa to jak instrukcja stanowiskowa. U mnie są tam na przykład takie punkty: ceny po polsku w złotych, po angielsku w dolarach, a o kontakt prosimy mailem, nigdy przez telefon. Bez tego pliku powtarzałbym to w każdej rozmowie i co któryś raz bym zapomniał.
Człowiek czyta zmiany, a nie pisze wszystko sam. Agent robi pierwsze podejście, a ja oglądam, co zmienił, i decyduję, czy to wchodzi. To inna praca niż pisanie od zera i trzeba się jej nauczyć. Najtrudniejsze jest zauważyć błąd w czymś, co na pierwszy rzut oka wygląda dobrze.
Notatki, które rosną. Karpathy opisał pomysł, w którym model sam prowadzi uporządkowane notatki i dopisuje do nich nowe ustalenia, zamiast za każdym razem przeszukiwać dokumenty od początku. Robię u siebie coś podobnego: agent zapisuje ustalenia w plikach, a następny agent zaczyna od ich przeczytania. Po miesiącu niczego nie tłumaczę drugi raz.
Gdzie mam zastrzeżenia
Kilku agentów naraz. Według poradnika Karpathy prowadzi kilka sesji równolegle, każdą nad inną funkcją, jak mały zespół. U programisty z jego doświadczeniem to ma sens. W zwykłej firmie wąskim gardłem szybko staje się człowiek, który ma to wszystko sprawdzić. Dlatego zaczynam od jednego agenta i jednego procesu.
„Kontekst jest programem”. To zdanie dobrze oddaje, jak dziś pracuje się z modelami: to, co model dostanie do przeczytania, decyduje o wyniku. Tyle że w firmie połowa kontekstu siedzi w głowach ludzi. Zanim agent cokolwiek przejmie, ktoś musi to spisać, i zwykle jest to najdłuższa część wdrożenia.
Co z tym zrobić w poniedziałek
- Wybierz jedno powtarzalne zadanie, którego nikt w zespole nie lubi.
- Spisz na jednej stronie zasady, według których robi je dobry pracownik.
- Ustal, kto ogląda wyniki agenta i przez ile tygodni. Pisałem o tym więcej we wpisie Agent AI na okresie próbnym.
Poradnik Zhou warto przeczytać w całości, choćby po to, żeby zobaczyć, jak te pomysły układają się w jedną całość. Ja zostaję przy wersji dla zwykłej firmy: jedno zadanie, jedna strona zasad i jeden człowiek, który patrzy agentowi na ręce.
Chcesz sprawdzić, które zadanie w Twojej firmie nadaje się na początek? Umów 20 minut rozmowy online.
